กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อครู่ตำหนักศึกษายังเอะอะอึงมี่ บัดนี้เหลือผู้คนเพียงหยิบมือ
ไป๋หลี่มองโถงใหญ่ที่ว่างเปล่าโล่งเบื้องหน้าพลางส่ายศีรษะเล็กน้อย แล้วหันไปมองไปยังศิษย์ทั้งหลายยิ้มกล่าว
“เอาล่ะ เรื่องที่นี่จบแล้ว ข้าก็ควรไปได้แล้ว!”
เป้าซูหยา ก่วนจ้ง และคนอื่นๆ ทั่วทั้งร่างแข็งค้าง รูม่านตาหดวูบ หม่าสุ่ยที่อยู่ข้างๆ ก็เต็มใบหน้าด้วยความตกตะลึง
“ท่านอาจารย์/ศิษย์พี่ เหตุใด...”
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะพูดจบ ก็ถูกไป๋หลี่หัวเราะขัดขึ้นเสียก่อน
“เผ่ามนุษย์กำลังจะตกอยู่ในศึกสงคราม ในฐานะเมิ่งจื่อแห่งสำนักบัณฑิต จำต้องออกไปเกลี้ยกล่อมยอดราชันให้ปกครองด้วยเมตตาธรรม ใช้ปราณคุณธรรมเมตตากดข่มปราณศาสตราสงครามที่ผุดพลุ่งขึ้น เรื่องนี้เกี่ยวพันกับมหาธรรม จำต้องกระทำ”