เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
คุนเผิงถอนตัวออกจากสภาวะแปรมรรคเป็นชิงเฟิง ขยับกายเล็กน้อย พลันได้ยินเสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังระงมดั่งคชสารมังกรบรรพกาลกู่ร้องกึกก้อง ไม่มีผู้ใดสงสัยในพละกำลังอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุดในกายเนื้อนี้เลย
คล้ายจะไปกระทบกระเทือนบาดแผลเข้า คุนเผิงแสยะฟันสูดลมหายใจเย็นเยียบเฮือกหนึ่ง
ราชาปฐพีแห่งมรรคมนุษย์ โซ่ตรวนสายน้ำยาว บรรพชนแห่งเซียนปฐพี ศิลามรรคาเสวียนหวง ไม่ได้เจ็บปวดถึงเพียงนี้มาเนิ่นนานนักแล้วจริงๆ!
การเผชิญหน้ากับสองผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดในระดับเดียวกัน หรือกระทั่งเหนือกว่าขั้นหนึ่งเพียงลำพัง ท้ายที่สุดก็ยังฝืนเกินไป
คิดถึงตรงนี้ คุนเผิงใช้ดวงตาอินทรีคู่หนึ่งจ้องมองคนทั้งสองพลางแสยะยิ้มเอ่ย
"บรรพชนอย่างข้าสู้พวกเจ้าสองคนไม่ได้จริงๆ แต่หากพวกเจ้าคิดจะสังหารข้า หึ เพ้อฝันเกินจริง!"