เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วายุเมฆามหึมาก่อกำเนิด ห่านป่าบินผ่านนภาทักษิณ ยุคบุพกาลยามนี้เมฆาคราวฟ้าโรยร่วงจนสิ้น แสงชาดดุจใบเมเปิล
เงาร่างสองสาย สีน้ำเงินสายหนึ่งสีชาดสายหนึ่ง ปรากฏขึ้นเหนือภพนภา
ในชั่วพริบตาที่เงาร่างสีชาดปรากฏขึ้น สายธารมรรคมนุษย์ก็บังเกิดการตอบสนองในทันที วายุพัดก่อระลอกคลื่นน้อย แปรเป็นคลื่นลูกใหญ่กลิ้งม้วน วาสนาแห่งชะตาไร้สิ้นสุดรวมตัวเข้าสู่สถานที่ที่ผู้นั้นอยู่
ในถ้ำเมฆาอัคคี ฝูซีมองไปยังโลกมนุษย์ คิ้วที่ขมวดมาตลอดช่วงเวลานี้ ในที่สุดก็คลายออกบ้าง
พอดียามนี้ เสินหนงกับเซวียนหยวนก็หันศีรษะมองไปยังเขาอย่างรวดเร็ว บนใบหน้าคือความยินดีที่ยากจะปิดบัง
ฝูซีพยักหน้า เปล่งออกมาซึ่งปราณขุ่นยาว ๆ หนึ่งครั้ง
“ลูกศิษย์คนโปรดของสหายเต๋าผู้พี่ทงเทียนในที่สุดก็กลับมาแล้ว ไปกันเถอะ พวกเราไปดูกัน”