กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ไป๋หลี่ยิ้มบางพลางย้อนถาม
“เมิ่งเคอเป็นศิษย์สำนักบัณฑิต สำนักบัณฑิตว่าด้วยพิธี พิธีคือหลักเหตุผล ยอดราชันผู้ทรงคุณธรรมปกครองโลก ยึดโยงราษฎรไว้ในใจ ย่อมคู่ควรแก่ความเคารพ ฝ่าบาทปกครองโลกด้วยคุณธรรมหรือไร้คุณธรรม?”
ราชันโจวสีหน้าแข็งค้างในทันใด ยอดราชันองค์ใดเล่าจะยอมรับว่าตนเป็นราชันไร้คุณธรรม
“ตามที่ท่านกล่าว ราชันผู้เดียวแบกรับอนาคตของราษฎรทั้งแคว้น ย่อมสมควรสูงส่งอยู่เบื้องบน ราษฎรสวามิภักดิ์ ข้ารับใช้ภักดีต่อราชันคือสิ่งที่สมควรเป็น ดั่งที่ขงจื่อแห่งสำนักบัณฑิตของท่านกล่าวไว้ว่า ราชันจงเป็นราชัน ข้ารับใช้จงเป็นข้ารับใช้ บิดาจงเป็นบิดา บุตรจงเป็นบุตร เช่นนี้แล้ว ความคิดของท่านในบัดนี้ดูจะขัดแย้งกับสิ่งนั้น?”
ไป๋หลี่ส่ายศีรษะ กล่าวอย่างจริงจัง