เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
มองเด็กลูกในอกเสื้อ ความคิดของคุนเผิงก็เคลื่อนไหวแวบหนึ่ง
"ซินแสตกปลาทั้งวัน เกิดความรู้สึกต่อการสร้างสรรค์แห่งฟ้าดิน จึงเขียนตำราสำนักเต๋าขึ้นมาหนึ่งเล่ม อธิบายแสดงหลักแห่งการกำเนิดจักรวาล ยึดถือการนั่งลืมตัวและการยกย่องความว่าง ถือมรรคาเป็นรากฐาน เสมอสิ่งทั้งปวงเป็นหนึ่งเดียว เข้าถึงมรรคาประสานสัจธรรม ไม่รู้ว่าเจ้าอยากเรียนหรือไม่"
บิดามารดาของเด็กได้ยินอยู่ข้าง ๆ ก็ดีใจขึ้นมาทันที เลี่ยอวี่โค่วนั้นเป็นใครเล่า เขาคือบุคคลพิสดารที่มีโอกาสก้าวเดียวขึ้นสวรรค์แต่เดิมที ผู้ที่ได้เรียนกับเขานับเป็นวาสนาที่บำเพ็ญมากี่ปีก็ไม่อาจได้มา
เด็กน้อยยังงมงายไม่เข้าใจ มองบิดามารดาของตน แล้วถามขึ้นพร้อมดวงตากะพริบปริบ ๆ
"เรียนแล้วจะกลายเป็นคนมีฝีมืออย่างซินแสได้หรือ"
คุนเผิงเมื่อได้ยินคำก็หัวเราะร่า ลูบศีรษะเด็กน้อย