ตอนที่ 164 เสวียนตูและกุ่ยกู่

สิ้นเสียง นกยูงก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เงาร่างมาถึงเบื้องหน้าฉือจิงจื่อในชั่วขณะ

กลางใจฉือจิงจื่อพลันกระตุก ธวัชหงซวีเรียกพิรุณเป็นสมบัติวิญญาณมรรควารี ด้วยความลึกล้ำแห่งการบำเพ็ญของเขาในปัจจุบัน เกรงว่าหากนำออกมาอีก ในชั่วพริบตาก็จะถูกแสงเทพห้าสีของพุทธมารดานกยูงกวาดพัดไป

ตราประทับยันต์ไท่เก๊กสำแดงสองปราณหยินหยางแต่กำเนิด แปรเป็นภาพไท่เก๊กปกป้องเบื้องหน้า กระจกหยินหยางอยู่ในมือชั่วอึดใจ ด้านกระจกมรณะส่องกราดมุ่งไปยังพุทธมารดานกยูงกลางเวหา แสงกระจกขยับหมุนหยินหยาง แบ่งแยกขีดจำกัดความเป็นความตาย

นกยูงแค่นเสียงหึคำหนึ่ง

"เสวียนตูมาที่นี่ข้าแม้กระทั่งยังไม่กลัว นับประสาอะไรกับเจ้า!"