ตอนที่ 112 กว่างเฉิงเบิกฟ้า

ชั่วพริบตา มิติที่ทุกคนดำรงอยู่พลันเกิดลมเมฆแปรผันฉับพลัน ปฐพีวายุวารีอัคคีปั่นป่วน ห้าธาตุหยินหยางล้วนดับสูญ ปราณแห่งฟ้าบุพกาลก่อกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่า มิติถูกแผ่ขยายไร้สิ้นสุดแต่กลับคล้ายหดเล็กลงอย่างไร้ขอบเขต โลกฟ้าบุพกาลหงเหมิงขนาดย่อมครอบคลุมพวกกว่างเฉิงจื่อทั้งหมดเข้าไปไว้ภายใน

ฟ้าบุพกาล คือสภาวะพร่ามัวที่ปราณ รูป และสาระทั้งสามรวมเป็นหนึ่งเดียวโดยยังไม่แยกออกจากกันก่อนจักรวาลก่อกำเนิด หากบรรลุมรรคผลต้าหลัว โดยเฉพาะผู้ยิ่งใหญ่ระดับบรรลุต้าหลัวสองครั้งเหนือขึ้นไป ตราประทับจะสะท้อนสู่ปวงสวรรค์ อดีต ปัจจุบัน อนาคตคงเป็นหนึ่ง ห้าปฐมแต่กำเนิดอยู่เพียงในฝ่ามือ ย่อมทำลายได้เพียงยกมือ