เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลังจากไป๋หลี่ออกจากโถงสมบัติล่องนภา ก็มุ่งหน้าไปยังตำหนักโต่วมู่แห่งดาวจื่อเวยเพื่อตามหาเทวีจินหลิง
เมื่อเทวีจินหลิงเห็นว่าเป็นไป๋หลี่เดินทางมา ก็แย้มยิ้มขึ้นทันทีพลางกล่าว
“ศิษย์น้อง ไฉนจึงมีเวลาว่างมาหาข้าที่นี่ได้เล่า”
ไป๋หลี่กวาดตามองโดยรอบ หยิบออกมากระบี่ชิงผิงออกมาแล้วสะบัดฟาดฟันคราหนึ่ง แสงชิงผิงส่องสว่างเหนือกาลเวลาและโชคชะตา ตัดขาดฉากสนทนาของทั้งสองเอาไว้ ทำให้ผู้อื่นไม่อาจแอบสอดส่องได้ตามใจชอบ
เมื่อเทวีจินหลิงเห็นเช่นนั้นก็เก็บรวบรวมรอยยิ้มลงในชั่วพริบตา ขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย ดวงดาวโจวเทียนพลันเบี่ยงเบนไปเพียงแผ่วเบา ตำหนักโต่วมู่ตกเป็นของสภาวะระหว่างมีและไร้โดยที่ทุกคนยากจะสังเกตเห็น
แม้วิธีการนี้จะเทียบกระบี่ชิงผิงไม่ได้ แต่มีวิธีการเพิ่มขึ้นมาอีกชั้น ย่อมเพิ่มความคุ้มครองขึ้นอีกชั้นหนึ่ง
“ศิษย์น้องระมัดระวังถึงเพียงนี้ มีเรื่องสำคัญจะหารือกับข้าหรือ”