เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
จื่อเวยนั่งลงเรียบร้อย ปราณแท้เสินเซียวอวี้ชิงชั้นสูงสายหนึ่งพลันหย่อนลงมาจากฟากฟ้า แปรเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์องค์หนึ่ง
นั่นก็คือราชันแท้หยกพิสุทธิ์แห่งเสินเซียวชั้นสูง มหาจักรพรรดิอายุวัฒนะแห่งขั้วทักษิณ ในฐานะร่างหนึ่งแห่งการแปรของหยวนสื่อ มหาจักรพรรดิอายุวัฒนะเพียงก้าวเดียวก็เหยียบขึ้นสู่ตำแหน่งเทพ นั่งสำรวมอยู่บนห้วงฟ้าเบื้องสูง ทอดมองสรรพสัตว์
“ข้าคือมหาจักรพรรดิอายุวัฒนะแห่งขั้วทักษิณ ปกครองสรรพชีวิต กุมอำนาจปรับประสานการแปรเปลี่ยนของดินฟ้าอากาศสี่ฤดู สามารถเรียกลมเรียกฝน บัญชาใช้อัสนีสายฟ้าและเทพผี ทั้งยังควบคุมกลไกศูนย์กลางแห่งการงอกงามขึ้นของเคราะห์และวาสนาในสรรพสิ่ง”
ระหว่างที่กล่าวนั้นเหลือบมองไป๋หลี่แวบหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ ทำเอาเขาแผ่นหลังเย็นวาบ
มือที่กุมกระบี่ชิงผิงของไป๋หลี่กำแน่นขึ้น