ตอนที่ 55 หงจวินเสด็จมา

มังกรเหลืองเผชิญเคราะห์ห่วงรัดศีรษะอย่างหนัก บัดนี้เจ็บปวดแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ จนมิอาจทานทน ต้องสำแดงร่างแท้ออกมา

มังกรนั้นย่อมขยายใหญ่ได้ ย่อเล็กได้ ย่อมเหินเวหาได้ ซ่อนกายได้ ยามใหญ่บันดาลเมฆหมอก ยามเล็กซ่อนเร้นไร้ร่องรอย ยามเหินทะยานแหวกว่ายทั่วจักรวาล ยามซ่อนเร้นกำบังตนอยู่ใต้เกลียวคลื่น

มังกรเหลืองเป็นเซียนทองผู้บำเพ็ญมาเนิ่นนาน ร่างมังกรเทพยาวใหญ่เกินกว่าหมื่นจั้ง ทว่าห่วงทองกลับหยั่งรากแน่นอยู่บนศีรษะของมัน แปรเปลี่ยนตามร่าง ย่อขยายได้ดุจดั่งพิษร้ายเกาะกระดูก

เมื่อเห็นมังกรเหลืองดิ้นรนพล่านอยู่กลางเวหา หม่าสุ่ยก็ประนมมือหัวเราะร่า ทว่าขณะกำลังจะลงมือนั้น รูม่านตากลับหดเกร็ง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน มือที่เพิ่งยกขึ้นค่อยๆ ลดลงอย่างช้าๆ