ตอนที่ 47 ต้นเหตุหายนะประหารเซียน

ไป๋หลี่ประสานสองมือรับเอาเมล็ดพันธุ์ไฟสุ้ย สายหนึ่งที่ตกตะกอนผ่านกาลเวลาก็ดังขึ้นข้างหู

“เจ้าหนู ไฟสุยสายนี้ถือเป็นรางวัลตอบแทนที่เจ้าช่วยขยายให้กว้างมรรคาอัคคีหลังกำเนิด”

ไป๋หลี่พลันยินดีเกินคาด เมื่อมองทั่วทั้งภายในจักรวาลอันเวิ้งว้าง ผู้ที่มอบเพลิงสุยแห่งมรรคมนุษย์ได้เกรงว่ามีเพียงท่านบรรพชนก่อตั้งเผ่ามนุษย์ซุ่ยเหรินซื่อเท่านั้น เมื่อมีไฟสุยนี้อยู่ แม้กระทั่งเรื่องใหญ่ของเผ่ามนุษย์เขาก็ยังสามารถยื่นมือแทรกแซงได้ในระดับหนึ่ง

เขาคารวะจากระยะไกลมุ่งไปยังทิศทางของถ้ำเมฆาอัคคี

“ขอบคุณบรรพชนสุ่ยเหริน”

ไฟสุยคือไฟแห่งมรรคมนุษย์ สอดรับซึ่งกันและกันกับศิลาสุยและสุยทองในมือเขา ผนวกกับอัคคีแท้สุริยัน วิญญาณอัคคีแต่กำเนิด และเพลิงม่วงชาดปฐมในโคมตำหนักทัศนาจรมรกต ไป๋หลี่ก็บังเกิดความคิดขึ้นมาในชั่วพริบตา

หลอมสร้างสมบัติชั้นยอดพิสูจน์มรรค!