ตอนที่ 37 เภทภัยจากโรคระบาด

แสงเหินสายหนึ่งกำลังพุ่งทะยานมุ่งไปยังริมฝั่งแม่น้ำเหลืองอย่างไม่ขาดสาย เงาร่างท่ามกลางแสงเหินมองไปยังเบื้องหลังเป็นระยะ เม็ดเหงื่อเท่าเมล็ดถั่วร่วงหล่นจากหน้าผาก เพียงเหลือบมองแวบเดียวก็เร่งความเร็วเหินทะยานไปข้างหน้าต่อทันที

หมอกทมิฬกลุ่มหนึ่งไล่กวดตามหลังมาติด ๆ พร้อมกับเสียงดังหึ่งก้องระลอกแล้วระลอกเล่า ที่ใดที่มันพาดผ่าน หญ้าสักต้นก็ไม่งอก สัตว์ปีกร่วงหล่น สัตว์บกวิ่งหนีเตลิด ควันเขียวหมึกอันพิกลพิการฟุ้งกระจายออกมาจากศพของสรรพชีวิตที่เพิ่งล้มตาย เริ่มแผ่ขยายออกไปทุกสารทิศ

ทันใดนั้น หมอกทมิฬกลุ่มเล็กกลุ่มหนึ่งก็เร่งความเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน แบ่งแยกออกเป็นจุดเล็ก ๆ สีเขียวหมึกนับไม่ถ้วนโถมเข้าสังหารแสงเหินสายนั้น

เงาร่างท่ามกลางแสงเหินเพียงยกมือสะบัด เงาแสงแดงชาดนับร้อยพันสายก็ยื่นออกมาจากความว่างเปล่า โค่นลงจุดสีเขียวหมึกแต่ละสายหนึ่งอย่างแม่นยำ แปรเป็นเถ้าปลิวไป