ตอนที่ 30 ธรรมเนียมยุคบุพกาล

ใช้วรยุทธ์เร้นนวะอัษฏแปรเปลี่ยนในฐานะภาพลวงตา แท้จริงแล้วสุนัขเสี้ยวฟ้าต่างหากที่เป็นมีดซ่อนในแขนเสื้อ

สมกับเป็นเอ้อร์หลางสำแดงศักดิ์สิทธิ์เจินจวินในภายหน้า ปัญญาเชิงยุทธ์ยอดเยี่ยมเป็นดังที่คาด มิน่าเล่าเซียนลัทธิเจี๋ยจำนวนมากถึงได้เสียท่าใต้คมเขี้ยวของสุนัขเสี้ยวฟ้า

สุนัขเสี้ยวฟ้าตัวนี้เป็นสัตว์พิสดารแห่งยุคบุพกาล บำเพ็ญพลังอิทธิฤทธิ์วิชาหนึ่งมาโดยเฉพาะ ใช้ทำลายแสงเซียนคุ้มกายและมิติกีดขวางของเหล่าเซียนโดยตรง ร้ายกาจจนป้องกันไม่ไหว หากการโจมตีนี้ตกลงบนจุดสำคัญเข้าจังๆ เกรงว่าคงต้องถูกกัดเนื้อบนใบหน้าแหว่งไปหลายชิ้นเป็นแน่

ทว่าไป๋หลี่ระวังกระบวนท่านี้ไว้ตั้งแต่ตอนที่เห็นหยางเจี่ยนแล้ว เขาไม่เพียงระวังสุนัขเสี้ยวฟ้า แต่ยังระวังอินทรีถล่มฟ้าที่มิเคยปรากฏขึ้นในเนื้อความเดิมของห้องสินอีกด้วย