เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
แม้แต่หยวนสื่อแห่งตำหนักหยกสุญตาก็นิ่งเงียบไปไม่กี่ลมหายใจ จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น
"ประเสริฐยิ่ง"
บัดนี้สูญสิ้นความลึกล้ำแห่งการบำเพ็ญ กายเนื้อเริ่มทรุดโทรมร่วงโรยอย่างรวดเร็ว ทว่าดวงตากลับยิ่งทวีความกระจ่างสว่างสดใส ไป๋หลี่แย้มยิ้มพลางกล่าว
"มือจับกล้าเขียวปักเต็มนา ก้มหน้าพลันเห็นฟ้าในธารา ใจพิสุทธิ์สงบแท้คือมรรคา ถอยหลังแท้จริงหนาคือรุดหน้าไป"
สิ้นเสียง แสงอัคคีนับไม่ถ้วนที่โปรยลงไปเมื่อครู่ก็รวมตัวกันใหม่อีกครั้ง ตกเป็นของร่างของไป๋หลี่ แสงแดงสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นฟ้า พุ่งทะลุขอบฟ้า ภาพเหตุการณ์รอบด้านเริ่มพังทลายลงอย่างรวดเร็ว
ยามลืมตาขึ้นอีกครั้ง ไป๋หลี่ได้ยืนตระหง่านอยู่ ณ แดนระดับอริยะคุนหลุน ชั้นฟ้าแห่งต้าหลัว ตำหนักเซียนหยกสุญตาอันยิ่งใหญ่สูงส่งยิ่งปรากฏอยู่เบื้องหน้า