ตอนที่ 17 เข้าเฝ้าอวิ๋นเซียว

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ไป๋หลี่จึงให้เหวินจ้งให้ผู้คนถอยออกไป พร้อมกันนั้นก็วางอาคมไว้รอบกระโจมใหญ่ เพื่อป้องกันมิให้ผู้บำเพ็ญที่เชี่ยวชาญการแปรเปลี่ยนดั่งเช่นหยางเจี่ยนแอบลอบเข้ามาก่อกวน

เมื่อทำสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้น ไป๋หลี่จึงได้อัญเชิญออกมาลูกแก้วกำหนดสมุทร มณีกลมเกลี้ยงสามลูกแยกกันลอยอยู่เหนือตำแหน่งทั้งสามคือโคลนวิเศษ หวงถิง และทะเลปราณของจ้าวกงหมิงตามลำดับ กำหนดขึ้นเป็นสามพลัง จากนั้นจึงเปล่งรัศมีห้าสีเจิดจ้า

ภายในร่างของจ้าวกงหมิงพลันบังเกิดความเร้นลับกลิ่นอายมรรคสายหนึ่ง สอดรับซึ่งกันและกันกับลูกแก้วกำหนดสมุทรกลางเวหา ภายใต้กลิ่นอายมรรคที่แผ่ซึมทีละชั้น วิญญาณก่อกำเนิดของจ้าวกงหมิงก็หยุดลงสลายตัว สีหน้าเจ็บปวดเลือนหายไปจนสิ้น

ไป๋หลี่ค่อยๆ หยุดโคจรพลัง เช็ดเหงื่อกาฬบนหน้าผาก แล้วสะกิดตัวจ้าวกงหมิงเบาๆ

“ศิษย์พี่ใหญ่ ได้เวลาตื่นแล้ว!”