กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
แม้ไป๋หลี่จะบินไปเกาะเต่าทองคำด้วยความเร็วสูงสุด ระหว่างทางก็ยังถูกแสงรุ้งสายหนึ่งสกัดเส้นทางไว้
แสงรุ้งสลายไป นักพรตผู้หนึ่งก้าวเข้าไปสบายอารมณ์
“สหายน้อยไป๋หลี่ นักพรตผู้น้อยคอยเจ้าอยู่ที่นี่นานแล้ว!”
ไป๋หลี่ถอนหายใจหนึ่งครั้ง คำนับโขกศีรษะหนึ่งครั้งต่อผู้มาเยือน
“คารวะลู่ยาเต้าจวิน”
เมื่อได้ยินคำ ลู่ยาชะงักไปครู่หนึ่ง ประนมมือหัวเราะเสียงดัง
“อาตมาท่องเที่ยวเรื่อยเปื่อยห้าขุนเขา หยอกเล่นคลายเบื่อสี่สมุทร คนรุ่นเดียวกันที่รู้จักอาตมามีไม่มาก ผู้ที่คบหากันยิ่งน้อย สหายน้อยอายุเพียงเท่านี้ กลับกล่าวเปิดโปงชื่อของอาตมาได้ในคำเดียว ช่างเป็นฝีมือที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ!”
ไป๋หลี่ขมขื่นในใจ เขาจะมีฝีมือยิ่งใหญ่เพียงนั้นได้ที่ไหน ก็เพียงรู้มาแต่ชาติภพก่อนเท่านั้น