กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 487 นางมาร เจ้าไม่ได้กลัวหรอกนะ
“พี่ชาย ข้ารู้แล้วจริง ๆ ว่าผิด” เจ้าหญิงเงือกน้อยเงยหน้า ดวงตาใสกระจ่างทั้งคู่เต็มไปด้วยแววอ้อนวอนอย่างจริงใจ
“พอได้แล้ว เลิกแสดงเสียที”
เฉาเหมิ่งดื่มชาหอมกรุ่นที่พี่เป่าเยว่ชงให้ด้วยตัวเองหนึ่งถ้วย ก่อนพูดอย่างดูแคลน “เจ้าคิดจะถ่วงเวลา รอให้อาจารย์ลึกลับคนนั้นมาช่วยสินะ?”
“เลิกคิดได้เลย ข้าไม่เปิดโอกาสให้นางหรอก”
“เข้ามานี่~”
เฉาเหมิ่งกระดิกนิ้วเรียกนาง
“อ๊ะ เจ้า... พี่ชาย ท่านจะทำอะไร?” เมื่อเห็นรอยยิ้ม “หื่นกาม” ของเฉาเหมิ่ง เจ้าหญิงเงือกน้อยก็หนาวสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาคงไม่ได้คิดจะ...
“เข้ามานี่~”