เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 457 ม่ายเหมิงผู้พิกล เจ้าคือเฉาเหมิ่ง...
"ฉันชื่อเฉาอีตาว คนเลวพวกนี้เธอเป็นคนฟันเองทั้งนั้นแหละ" เฉาเหมิ่งกล่าวยิ้ม ๆ
"อ๋อ คนเลวเหรอ ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วสิ" ม่ายเหมิงก้มมองขวานเล่มเล็กในมือที่ยังมีหยดเลือดสดสองหยดเกาะอยู่ พลางยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี
"จริงสิ พี่ชาย ที่นี่ที่ไหนเหรอ?"
การเรียกเฉาเหมิ่งว่าพี่ชาย สำหรับม่ายเหมิงแล้วมันแทบจะเป็นสัญชาตญาณติดตัวมาแต่กำเนิด
ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ เฉาเหมิ่งก็ยังไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทุกครั้งที่ม่ายเหมิงระเบิดพลังเสร็จจนคืนค่าโรงงาน พอได้พบกับตนอีกครั้งก็จะเป็นแบบนี้เสมอ ไม่มีความเหินห่างเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าไว้เนื้อเชื่อใจตนโดยกำเนิดอย่างไรอย่างนั้น
เฉาเหมิ่ง "ที่นี่คืออวิ๋นเมิ่งเจ๋อน่ะ~"