กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 447 นักตกปลาแซ่จ้าว
“มีอะไรน่าดูกัน...” เฉินเป่าเยว่พูดออกมาโดยไม่ทันคิด แต่สายตาก็ยังมองตามทิศทางที่เฉาเหมิ่งชี้ไป
ห่างออกไปร้อยเมตร ริมทะเลสาบหลีเหริน เด็กหนุ่มอายุสิบสองสิบสามปีคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีขาว มือถือคันเบ็ดที่ทำจากลำไผ่แห้งสีเหลือง นั่งขัดสมาธิตกปลาอยู่บนก้อนหินใหญ่ริมฝั่ง
“ก็แค่คนธรรมดาไม่ใช่หรือ มีอะไรน่าดู...” หวาเสวียนอวี๋เหลือบมองแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าพูดไปได้เพียงครึ่งเดียวก็หยุดชะงัก
ขณะนี้เป็นเวลาเย็น อากาศร้อนเย็นสลับกันจนลมพัดแรง บนผิวทะเลสาบเกิดคลื่นสูงหนึ่งถึงสองเมตรแล้ว แต่ที่น่าแปลกคือบริเวณที่เด็กหนุ่มตกปลาอยู่นั้นกลับสงบนิ่งไร้ลมไร้คลื่น
“ร้ายกาจ! นี่มันวิธีอะไรกัน...” เฉินเป่าเยว่อดเอ่ยชมไม่ได้