กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 309 สรรพชีวิตในแดนมนุษย์
“เอ่อ เสียมารยาทขอถามอีกสักประโยค เจ้าหนู เอ็งเป็นพวกขันทีมาแต่กำเนิดหรือเปล่าวะ ฝึกพลังพรหมจรรย์แท้ ๆ ทำไมยังเป็นแค่ไส้เดือนตัวกระจ้อยร่อยอยู่อีก? ไม่น่าเป็นไปได้นี่หว่า!” เฉาเหมิ่งส่ายหน้าด้วยความเหยียดหยามสุดขีด
ตามหลักการแล้ว อุตส่าห์เคี่ยวกรำด้วยพลังพรหมจรรย์มาเกือบยี่สิบปี ไม่น่าจะไร้น้ำยาได้ขนาดนี้
เย่ชีเบิกตากว้างจนแทบถลน
: ชายชาตรีฆ่าได้หยามไม่ได้โว้ย!
เปิดโปงคนอื่นห้ามแฉจุดด้อยเว้ย เข้าใจไหม!
“พอเหอะ น่าเบื่อชะมัด ไม่รู้ว่าเอ็งจะไปใส่ใจอะไรกับมันนักหนา” เฉาเหมิ่งเอ่ยพลางคว้าที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะ ฟาดลงไปบนกบาลของเย่ชีอย่างจัง
ผัวะ!
คุณชายผู้ถูกทอดทิ้งแห่งตระกูลเย่ผู้น่าสงสาร ถูกฟาดจนสลบเหมือดไปเป็นครั้งที่สี่