กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 178 วางกับดักให้ตัวเอง ผู้ยิ่งใหญ่ตกต่ำยิ่งกว่าหมา
“ไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ฆ่าฉันเถอะ”
คุณชายใหญ่ฮัวนอนแผ่อยู่บนพื้นราวกับหมาตาย ทั้งเจ็บ ทั้งเหนื่อย ทั้งใจสลาย
เหนื่อยแล้ว จะฉิบหายวายป่วงก็ช่างมันเถอะ!
“แล้วพวกแกล่ะ ไม่ไหวแล้วเหมือนกันเหรอ?” ยามใช้ปากกระบอกปืนกระทุ้งฮัวเทียนซยงทีหนึ่ง
“น้องชาย ขอร้องล่ะ ให้พวกเราพักหน่อยเถอะ” ฮัวเทียนซยงนอนอยู่บนพื้น แหงนมองแสงไฟสร้างบรรยากาศที่กะพริบอยู่บนเพดาน แล้วเอ่ยอย่างท้อแท้หมดแรง
“ได้ งั้นแกก็พักไป”
ยามยิ้มเหยียด สายตาแอบกวาดผ่านทรวงอกสูงตระหง่านของบรรดาคุณนายและคุณหนูอย่างแนบเนียน ก่อนจะอดกลืนน้ำลายไม่ได้