กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 เลวมาเลวกลับ แม้แต่ขนเส้นเดียวก็ไม่ให้เธอ
เวินชิงเสวียนสูดหายใจลึก สงบสติอารมณ์อยู่หลายวินาที ฝืนข่มความอัปยศไว้แล้วโทรหาเฉาเหมิ่ง
‘เฉาเหมิ่ง แกคอยดูเถอะ บัญชีแค้นครั้งนี้ เราค่อย ๆ สะสางกัน…’
ระหว่างที่เวินชิงเสวียนกำลังสาปแช่งอยู่ในใจ ปลายสายก็รับโทรศัพท์
เสียงของเฉาเหมิ่งแหบห้าว ฟังดูเหนื่อยอยู่หน่อย ๆ แว่วเสียงหวานแบ๊วที่คุ้นเคยมาด้วย ดูเหมือนจะเหนื่อยเช่นกัน
“มีอะไร? รีบพูดมา ฉันกำลังยุ่งอยู่โว้ย อืม~Q~”
“เฉาเหมิ่ง นาย…” เวินชิงเสวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ข่มความอยากซักไซ้เอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมงอนง้อ “ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันนะ ต่อไปฉันจะเชื่อฟังนายทุกอย่าง… นายให้อภัย~”