เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตอนนี้อันหรานพอนึกถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นก็ยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง หากไม่ใช่เพราะมีครูฝึกหลินอยู่ข้างกาย ตอนกลางคืนเธอต้องฝันร้ายอย่างแน่นอน
กวนเสี่ยวเสี่ยวเดินเข้าไปตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น “พวกเราเลือกเส้นทางนี้แล้ว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูเหล่านั้น เธอได้สัมผัสเป็นคนแรก อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีเวลาให้ปรับตัวบ้าง”
“ลองคิดถึงพวกเราสิ พวกเรายังเป็นเสี่ยวไป๋อยู่เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าในอนาคตเวลาสังหารศัตรู จะกลัวยิ่งกว่าเธอหรือเปล่า”
เมื่อได้ฟังคำปลอบโยนของบรรดาพี่น้องหญิง อันหรานก็ยิ้มออกมาบาง ๆ “ได้ยินเธอพูดแบบนี้ ฉันก็คงได้โชคหมา ๆ มาจริง ๆ นั่นแหละ แต่หลังจากนี้ถึงจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกฉันก็อาจจะยังกลัวอยู่บ้าง เพราะยังไงการสังหารศัตรูก็ไม่เหมือนกับการเชือดไก่จริง ๆ”