กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คุณอา สองคนนี้ฉันช่วยแบกไปส่งที่เชิงเขาก่อนแล้วกัน คุณอารอฉันอยู่ตรงนั้น ยังมีอีกคนไม่ได้อยู่ที่นี่ รอฉันไปจับตัวคนนั้นกลับมาแล้วพวกเราค่อยไป”
ลู่เผิงเห็นหลินซวงว่องไวปานนี้ ก็ถามขึ้นด้วยความกังวลอยู่บ้าง “คงไม่ถูกคนพบเห็นเข้าหรอกนะ”
หลินซวงยิ้ม “วางใจเถอะ ร่องรอยเก็บกวาดเกลี้ยงเกลาแล้ว พอหิมะตกหนักตลอดคืน พรุ่งนี้ก็ไม่มีใครมองเห็นรอยเท้าแล้ว ไปกันเถอะ!”
ลู่เผิงเห็นเธอเชี่ยวชาญเพียงนี้ คิดในใจว่าหญิงสาวคนนี้คงไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้เป็นประจำหรอกนะ รู้สึกแปลก ๆ ชอบกล!
ทว่าอีกฝ่ายอุตส่าห์ยื่นมือเข้าช่วย ย่อมไม่พูดจาซี้ซั้วอะไรกันออกไปอย่างแน่นอน