ตอนที่ 152 ว่างๆ ก็มาบ่อยๆ นะ!

เซี่ยซือฉีเห็นหลินซวงต่อปากต่อคำจนทหารพลาธิการเผ่นหนีเตลิดไป ก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ

ในใจคิดว่าหลินซวงคนนี้ช่างเปิดเผยตรงไปตรงมาจริง ๆ ไม่มีกิริยาสำรวมเหนียมอายของลูกสาวเลยสักนิด

แต่ผู้หญิงแบบนี้ถึงจะเหมาะกับการเป็นทหาร ถ้าหน้าบางเกินไปจะออกสมรภูมิรบได้อย่างไร

หลังจากทั้งสามคนนั่งลงตรงตำแหน่งริมหน้าต่างแล้ว ก็เริ่มลงมือกินข้าว

หลีซูซูกินอาหารในปากพลางคิดในใจว่า อาหารการกินของกองทัพนี่พูดยากจริง ๆ คาดว่าทำกับข้าวให้สุกได้ก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว ที่นี่แทบจะไม่มีเครื่องปรุงรสอะไรกันเลย

แม้แต่หลินซวงพอกินไปไม่กี่คำก็ยังบ่นออกมา “กองทัพพวกนายกินแค่นี้เหรอ นี่มันจะ... รสอ่อนเกินไปแล้ว”