เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คนเป็นแม่แท้ ๆ กลับไม่รู้จักสำรวมตนขนาดนี้ ช่างเป็นความอัปยศสิ้นดี ผู้หญิงแบบนี้ถ้าไม่ส่งคืนกลับมา จะเก็บไว้ฉลองปีใหม่หรือไง
เหมิงเหวยที่แอบฟังบทสนทนาด้านนอกอยู่ในห้องก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้าง
หากหนิงหนิงของเขารู้เรื่องเข้า จะต้องอาละวาดกับเขาแน่นอน
มีเพียงเก๋อหลานที่เห็นอีกฝ่ายแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ จึงเอามือกุมหน้าอกพลางชี้นิ้วใส่ “พวกแกข่มเหงกันเกินไปแล้ว ฉันไม่ขออยู่แล้ว!”
หลินซวงแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “ถ้าอยากตายตรงนั้นมีกำแพงอยู่ เชิญแกไปชนได้ตามสบาย คิดว่าพวกฉันโตมาด้วยการถูกขู่หรือไง”
“อีกอย่างพวกฉันก็บอกแล้ว แค่หย่าขาดจากกัน เซ็นข้อตกลงซะ เรื่องนี้พวกฉันก็จะไม่สร้างความลำบากให้พวกแก ส่วนเรื่องสินสอดที่เคยให้ไปกับเงินเดือนตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ถือซะว่าเอาไปโยนให้หมากิน”