กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หวังซือฉี ถ้าต่อไปเธอยังเอาแต่ร้องไห้กระซิก ๆ ทั้งวัน ฉันแนะนำว่าเธออย่าลงชนบทไปพร้อมกับพวกเราเลยดีกว่า อย่างเธอนี่ลงชนบทไปจะทำอะไรได้”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อแม่เธอคิดยังไง อะไรก็ทำไม่เป็นสักอย่างยังวางใจปล่อยให้เธอไปได้”
“แล้วก็นาย หานซวี่ นายเป็นคู่หมั้นฉัน ในเมื่อนายชอบหวังซือฉีขนาดนี้ พวกเราก็ถอนหมั้นกันไปเลยเถอะ ยังไงแม่นี่ก็ไม่ได้ชอบนายอยู่แล้ว เห็นพวกนายสองคนทำกระหนุงกระหนิงใส่กันแล้วฉันสะอิดสะเอียน”
ตอนนี้หลินซวงหมดแรงจะค่อนขอดแล้ว เดิมทีเธอกำลังร่วมงานศพของเพื่อนสนิท ผลปรากฏว่าสวรรค์คงมองแล้วขัดหูขัดตา โคมไฟระย้าบนเพดานจู่ ๆ ก็ดรอปลงมา ฟาดใส่เธอที่กำลังร้องไห้อยู่จนทะลุมิติมายังสถานที่กันดารไร้นกกาแบบนี้โดยตรง