กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 ควรช่วยฉันสักครั้งแล้วสิ
โลกมนุษย์·เมืองคาราคุระ
ใต้แสงจันทร์ ช่องว่างตรงหน้าค่อยๆ อ้าออกเหมือนปากยักษ์ กลายเป็นทางเชื่อมที่ดูราวกับหลุมดำ
สายลมพัดผ่าน ร่างหลายร่างปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างเงียบเชียบ พอปรากฏตัวก็ปล่อยแรงดันวิญญาณออกมาทันที
“มาที่โลกมนุษย์กี่ครั้งก็ยังไม่ชินอยู่ดีนะ ทั้งที่ตอนยังสวมหน้ากาก ฉันชอบมาหาอะไรกินที่นี่แท้ๆ”
“อะไรกัน? นายก็อยากจะกินวิญญาณของคนธรรมดาเหมือนยามี่หรือไง?”
“ใครจะไปทำเรื่องแบบนั้น รสชาติแย่สุดๆ ไปเลย”
“...”
ฮาริเบลมองคนที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดเสียงขรึม “พวกเจ้าคงไม่ลืมหรอกนะว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร”
“ก็แค่จับยมทูตคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ เรื่องแค่นี้มันจะไปยากอะไร?”