เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 218 ยาฮาฮาระ
ฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว!
ภายในสำนักฝึกยุทธ์คูคาคุผู้ยิ่งใหญ่ ลมแรงพัดกระหน่ำต่อเนื่องจนเกิดเสียงหวีดหวิวราวกับภูตผีร่ำไห้ ยิ่งทำให้พื้นที่ใต้ดินอันกว้างขวางแห่งนี้ดูวังเวงขึ้น
ต้วนมู่มีสีหน้าจดจ่อ สองหมัดเหวี่ยงสลับไม่หยุดยั้ง ทุกครั้งที่เหวี่ยงหมัด สองเท้าของเขาก็ก้าวสลับหน้าหลังอย่างต่อเนื่องไปพร้อมกัน
ออกหมัด ชักหมัด ออกหมัด...
ก้าวเท้า ถอยเท้า ก้าวเท้า...
ต้วนมู่ทำท่าแบบนี้ต่อเนื่องมานาน จนลืมไปแล้วว่าเวลาผ่านไปเท่าไร
มีเพียงเงาใต้เท้าผืนนั้นที่ขยายวงกว้างออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง
กล้ามเนื้อบนท่อนบนเปลือยเปล่าปูดนูน เหงื่อไหลตามร่องกล้ามเนื้อ ลงไปเปียกกางเกงขาสั้น ก่อนจะกระเซ็นเป็นหยดน้ำทุกครั้งที่เขากระโดดออกหมัด เงาใต้เท้าจึงค่อยๆ ขยายกว้างขึ้น
เสียงลมจากหมัดที่เหวี่ยงออกไป กับหยดเหงื่อที่กระเซ็น!