กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 ลูกถีบเดียว
เงียบสงัดวังเวง...
ต้วนมู่ลืมตาอยู่ แต่ไม่ว่าจะพยายามมองแค่ไหน รอบตัวก็ยังมืดจนยื่นมือออกไปก็ยังมองไม่เห็น
'ประมาทไปแล้ว!'
เพราะเป็นห่วงกันจู ต้วนมู่เลยรวมประสาทรับรู้ทั้งหมดไว้ที่หอตัดสินบาป ไม่นึกเลยว่าทันทีที่ออกจากเขตหน่วยเก้า ก็จะถูกลอบโจมตี
การมองเห็น การได้กลิ่น การได้ยิน หรือแม้กระทั่งการรับรู้แรงดันวิญญาณ... ประสาทสัมผัสทั้งหมดยกเว้นการสัมผัสทางกาย ล้วนพรากไปจากต้วนมู่ในเวลานี้
ราวกับว่าโลกทั้งใบ... หรือพูดอีกอย่างคือการมีอยู่ของตัวเองได้เลือนหายไปแล้ว
“! ! !”
ผิวหนังรู้สึกเหมือนถูกกรีด
'เราบาดเจ็บงั้นเหรอ?'