เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ปิคาโร
ป่าแห่งเมนอส ภายในถ้ำ
“ขอโทษด้วยนะ ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่มาฮูเอโกมุนโด้อีกแล้ว ก็เลยซ่อนพวกปิคาโรไว้ที่นี่”
ชิรุตติมองพวกปิคาโรที่กำลังวิ่งเล่นไปทั่วถ้ำกว้าง แล้วพูดว่า “นิสัยของปิคาโรไม่ต่างจากเด็กๆ เลย ถึงกับเคยเปิดการ์กันเพื่อไปโซลโซไซตี้เล่นสนุก ยังดีที่มีคนพบและห้ามไว้ทัน...แต่เพราะเรื่องนี้ ไอเซ็น...”
ชิรุตติชะงักไป เหลือบมองกันจูที่ถูกพวกปิคาโรล้อมอยู่ แล้วลดเสียงลง “ท่านผู้นั้นเห็นว่าเขาไม่เหมาะกับตำแหน่งเอสปาด้า จึงคัดเขาออก แล้วสั่งให้รุนูกังก้าที่ประจำการอยู่นอกลาส น็อคเชสจับพวกเขาขังไว้ท่ามกลางพายุทรายตลอดกาล รุนูกังก้าไม่มีจุดอ่อนนอกจากน้ำ”
“ส่วนที่พวกเขามาโผล่ที่นี่ เป็นเพราะในการทดลองดาบฟันวิญญาณครั้งหนึ่ง ข้าเผลอปล่อยพวกเขาออกมา ผลก็คือถูกพวกเขาตามตื๊อ...”
ชิรุตติพูดถึงตรงนี้ สีหน้าก็ดูแย่ลงเล็กน้อยเหมือนนึกถึงเรื่องที่ไม่อยากจำ “สุดท้ายข้าทนไม่ไหว เลยหนีไปวงนอกที่ห่างจากลาส น็อคเชส แล้วมาที่ถ้ำซึ่งซ่อนกลิ่นอายได้ ก่อนจะปลดปล่อยดาบขั้นที่สอง ถึงกำราบพวกเขาได้”
“แต่ว่า...หลังจากนั้น พวกเขากลับยิ่งชอบตามตื๊อข้าเข้าไปใหญ่ แถมยังได้เห็นการปลดปล่อยดาบขั้นที่สองของข้าเข้า ข้าก็เลยเก็บพวกเขาไว้ที่นี่ แล้วประกาศออกไปว่าข้าได้สังหารปิคาโรไปแล้ว”
“เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ใครสงสัย เพราะปิคาโรค่อนข้างพิเศษ ถึงแต่ละคนจะมีนิสัยและความคิดของตัวเอง แต่พวกเขาครอบครองชีวิตร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว”
“ขอเพียงมีใครคนใดคนหนึ่งใกล้ตาย คนอื่นๆ ก็จะแบ่งแรงดันวิญญาณจำนวนเล็กน้อยออกมา”