เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 ช้าก่อน……
ความมืดมิด แรงสั่นสะเทือน การโคลงเคลง และเริ่มสงบนิ่งลง……
วันเวลาล่วงเลยผ่านไปโดยไม่รู้ตัว ต้วนมู่ที่สูญเสียการรับรู้ต่อโลกภายนอกไปโดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมรอบตัวเท่านั้น
ต้วนมู่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา เขาฝันร้าย เป็นความฝันที่คุ้นเคยยิ่งนัก เพราะก่อนหน้านี้เขาก็เคยฝันถึงมันมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง เพียงแต่ทุกครั้งหลังตื่นนอน เขากลับลืมเลือนมันไปจนหมดสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความหงุดหงิดรำคาญใจที่ไม่อาจทราบสาเหตุ
ทว่าในครั้งนี้……
เขากลับไม่ได้ลืมเลือน ตรงกันข้าม รายละเอียดในความฝันกลับแจ่มชัดเป็นอย่างยิ่ง
ดวงตาสีดำสนิทที่ลืมขึ้นมาไร้แววชีวิต ราวกับคนตาย ครู่หนึ่งต่อมา แววตาที่เลื่อนลอยก็ค่อยๆ กลับมาจับจุดได้ และเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง
ต้วนมู่ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ความเจ็บปวดที่แล่นมาจากทั่วร่างเพราะลมหายใจนี้ ทำให้แววตาของเขาค่อยๆ กลับมามีจุดโฟกัส และตื่นเต็มที่
ทันทีที่ฟื้นคืนสติ เขาก็เริ่มสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวตามความเคยชิน
ที่นี่เป็นพื้นที่มืดมิดสนิท เบื้องล่างของเขาเป็นพื้นสีขาวกว้างใหญ่ สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยทำให้ต้วนมู่ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก