เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125
พอยืนอยู่หน้าสถานพยาบาลรวม ต้วนมู่ก็รู้สึกเหมือนได้กลับมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้ง
นับตั้งแต่การต่อสู้กับพวกกินโจ คูโกะในโลกมนุษย์ก็ผ่านมาครึ่งเดือนเต็มแล้ว แม้ต้วนมู่จะกลับมาเดินเหินได้ตั้งแต่ยังไม่ครบสัปดาห์ แต่โคเท็ตสึ อิซาเนะกลับมัดเขาไว้กับเตียงตลอดครึ่งเดือนเต็ม
“ว่าแต่ว่านะ……”
หางตาของต้วนมู่กระตุกเล็กน้อย “ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
“ท่านผู้นี้อุตส่าห์มารับนายออกจากโรงพยาบาล นายไม่ขอบคุณสักคำก็ช่างเถอะ แต่ไอ้สีหน้ารังเกียจเต็มทนแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกัน?” โอมาเอดะพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
ต้วนมู่หรี่ตามอง “งั้นก็ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ ถึงตอนนั้นนายจะรีบกว่านี้อีกหน่อย ฉันก็คงไม่ต้องนอนอยู่ที่นี่ตั้งครึ่งเดือนหรอก”
“เรื่องแค่นี้บ่นมาครึ่งเดือนแล้วนะ ไม่รำคาญบ้างรึไง”
โอมาเอดะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “อีกอย่างตอนที่ใส่เครื่องจำกัดพลัง ฉันก็เตือนนายแล้วว่าขั้นตอนการยื่นเรื่องขอ ‘ปลดขีดจำกัด’ มันยุ่งยากซับซ้อนสุด ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเกลี้ยกล่อมให้หัวหน้าซุยฟงตัดขั้นตอนยุ่งยากพวกนั้นทิ้งไป แล้วสั่งการตรงไปยังกองวิทยาการและเทคโนโลยีให้ดำเนินการ ‘ปลดขีดจำกัด’ ทันทีล่ะก็ นายจะมีโอกาสมายืนบ่นกับฉันตรงนี้เรอะ”
“เหอะ ๆ ~~”