เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 โอมาเอดะ……เทพตลอดกาล!!
ย่านการค้ารอบนอกเซเรเทย์เป็นย่านที่กลางคืนคึกคัก แต่กลางวันคนไม่ค่อยเยอะ คล้ายตลาดกลางคืนมากกว่า
ลูกค้าที่มาซื้อของที่นี่ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกหน่วยกับญาติของพวกเขาที่เงินเดือนไม่สูงนัก ส่วนคนเปิดร้านมักเป็นลูกหลานของสมาชิกหน่วยที่ไม่มีพรสวรรค์พอจะเป็นยมทูต หรือไม่ก็สมาชิกหน่วยที่ ‘พักงานจากหน่วย’ เพราะบาดเจ็บหรือพิการ
แต่ละหน่วยดูแลสมาชิกที่พักงานเพราะบาดเจ็บหรือพิการเป็นอย่างดี อย่างร้านสมุนไพรของลุงนัตสึฮิโกะ ถ้าสถานพยาบาลรวมมียาไม่พอ ก็จะพิจารณาสั่งของจากร้านของลุงนัตสึฮิโกะก่อนเสมอ
หน่วยอื่นก็เช่นกัน หากสมาชิกหน่วยที่ ‘พักงานจากหน่วย’ เพราะบาดเจ็บทุพพลภาพเปิดร้าน คนในหน่วยเดียวกันส่วนใหญ่ก็จะแวะเวียนมาอุดหนุนในยามว่าง
ร้านสุราอาราคาวะ
ร้านนี้ตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้า ทำเลดีมาก ถึงกลางวันจะมีคนผ่านไปมาน้อย ก็ยังมีลูกค้าอยู่ไม่น้อย
เถ้าแก่อาราคาวะเป็นชายวัยกลางคน ผมหยิกดำดูยุ่งอยู่บ้าง แต่เสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย ดูเป็นคนใจดี
แต่แขนขวาของเขาเหลือเพียงแขนเสื้อเปล่าๆ เขามัดแขนเสื้อนั้นติดกับเสื้อไว้ไม่ให้แกว่งไปมา ว่ากันว่าเขาเคยเป็นสมาชิกหน่วยที่มีแววได้เลื่อนเป็นนายทหารประจำลำดับของหน่วยที่สิบ แต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน ระหว่างปฏิบัติภารกิจ เขาเสียมือข้างที่ถนัดไป สุดท้ายจึงขอ ‘พักงานจากหน่วย’ แล้วเปิดร้านสุราแห่งนี้ด้วยความช่วยเหลือของหน่วย