บทที่ 242: เสี่ยวจือ: มู่มู่เอินอร่อยจัง!

บทที่ 242: เสี่ยวจือ: มู่มู่เอินอร่อยจัง!

ตูม!!!

แสงกระบี่ร่วงลงมา

ราวกับฟ้าดินถูกผ่าออกเป็นสองส่วน ร่างของมู่มู่เอินถูกแสงเจิดจ้ากลืนหายไปจนหมดสิ้น

ไม่มีเสียงกรีดร้องหรือการดิ้นรน แม้แต่ร่องรอยก็แทบไม่เหลือ

ร่างของเธอเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแสงจากบริเวณหน้าอกทีละน้อย ก่อนจะกลายเป็นจุดแสงเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนและสลายหายไปในฟ้าดิน

มู่มู่เอิน...

ตายห่าแล้ว

“สำเร็จแล้ว!”

“พี่หย่งโคตรเจ๋ง!”