บทที่ 239: ฉันคือจุดสูงสุดของขั้นสาม!

บทที่ 239: ฉันคือจุดสูงสุดของขั้นสาม!

หวังหย่งกับคนอื่นๆ เดินตามหลินเอินไป ไม่นานก็เห็นสนามรบอยู่เบื้องหน้า

จากนั้นหวังหย่งก็นิ่งเงียบไป

ที่ไกลออกไป เสียงปืนใหญ่คำรามกึกก้อง วัตถุกักกันนับไม่ถ้วนกำลังระดมยิงอย่างบ้าคลั่ง

“ตูม!!!”

ลำแสงแต่ละสายฉีกผืนดิน แรงระเบิดขนาดใหญ่ปะทุขึ้นต่อเนื่อง

แดนลี้ลับทั้งผืนราวกับตกอยู่ท่ามกลางสงครามขนาดย่อม

ท่ามกลางห่ากระสุนที่โหมกระหน่ำ เด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลาง

หน้ากากสีดำปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง ในมือของเธอมีวัตถุกักกันอยู่มากมายนับไม่ถ้วน

อานุภาพการยิงถล่มเทลงมาอย่างไม่ขาดสาย