บทที่ 176: ของเล่นน่าชังในสายตาภัยพิบัติ

บทที่ 176: ของเล่นน่าชังในสายตาภัยพิบัติ

มู่มู่เอินเผลอเอ่ยปาก แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ปฏิเสธข้อสันนิษฐานนั้นด้วยตัวเอง

“ไม่...”

“ไม่ใช่มังกร”

บันทึกบางส่วนที่เธอเคยเห็นในเอกสารประวัติศาสตร์ผุดขึ้นมาในความคิดอย่างรวดเร็ว

【ในบรรดาเผ่าพันธุ์มังกร มีมังกรเสิ่น รูปร่างของมันคล้ายงูแต่มีขนาดใหญ่ มีเขาคล้ายมังกร แผงคอสีแดง เกล็ดตั้งย้อนขึ้นตั้งแต่เอวลงไป และกินนกนางแอ่นเป็นอาหาร】

【มันสามารถพ่นลมหายใจให้กลายเป็นภาพหอคอย แท่นสูง และเมืองได้ ก่อนฝนตกจะปรากฏขึ้น เรียกว่าภาพมายาเมืองลวง หรือเรียกอีกอย่างว่าภาพมายาแห่งท้องทะเล】

【ไขมันของมันเมื่อนำไปผสมกับขี้ผึ้งจะทำเป็นเทียนได้ กลิ่นหอมลอยไปไกลถึงร้อยก้าว และในควันยังปรากฏรูปร่างของหอคอยกับอาคารต่าง ๆ】

สีหน้าของมู่มู่เอินค่อย ๆ แข็งค้าง