กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 131: เมื่อผู้คนประสบภัย จึงเกิดระบำหนัว ระบำหนัวเริ่มขึ้น ภัยร้อยประการมลายสิ้น!
ฮาจิเอินก้มลงมอง ก่อนจะพบว่ามือของตัวเองกำหางของเธอไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“...”
บรรยากาศเงียบกริบ หลินเอินเริ่มทำตัวไม่ถูก
“เอ่อ... มือมันไปเองน่ะ”
เพราะก่อนหน้านี้เขาก็ลูบหางแมวของมู่มู่เอินอยู่บ่อยๆ ที่ทำไปก็เพื่อเช็กคุณภาพของยาสาวแมวเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรอย่างอื่นเลยจริงๆ...
“นาย!”
“ฮึ่ย!”
ใบหน้าที่แดงก่ำของเด็กสาว บอกทุกอย่างได้ยิ่งกว่าคำสารภาพรักใดๆ!
เธอหันหน้าหนีไปด้วยความหงุดหงิด