บทที่ 93 ฉันต้องเลี้ยงไฮเปอร์เซ็ตตันด้วยเหรอ?

บทที่ 93 ฉันต้องเลี้ยงไฮเปอร์เซ็ตตันด้วยเหรอ?

ในเวลาเดียวกัน บริเวณโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง

ท่ามกลางซากปรักหักพัง

ลึกเข้าไปในชั้นลอยของอาคารเรียนที่พังถล่มไปนานแล้ว คอนกรีตแตกร้าวก้อนหนึ่งพลันนูนขึ้นเบาๆ

“ติ๊ด...”

“ติ๊ดๆ...”

ภัยพิบัติสัตว์ขาข้อขนาดเท่าฝ่ามือ ตัวของมันปกคลุมด้วยเกราะสีดำสนิท ค่อยๆ มุดออกมาจากรอยแยกอย่างระมัดระวัง

เมื่อเทียบกับคลื่นภัยพิบัติที่พุ่งขึ้นสู่พื้นดิน

มันไม่โจมตีใครและไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย

เอาแต่ขุดลึกลงไปใต้ดินอย่างต่อเนื่อง