บทที่ 90: เทพมารเจ้าเล่ห์สุดขั้ว โชคดีที่พวกเราก็ไม่ต่างกัน! (1)

บทที่ 90: เทพมารเจ้าเล่ห์สุดขั้ว โชคดีที่พวกเราก็ไม่ต่างกัน! (1)

ในเวลาเดียวกับที่สภาพอากาศผิดปกติกำลังจะสิ้นสุดลง ณ ที่แห่งหนึ่งในนครต้าชวน ภายในห้องธรรมดาห้องหนึ่ง

ชายที่กำลังหลับสนิทพลันลืมตาขึ้น

ชั่วพริบตานั้น ในดวงตาคู่นั้นก็ปรากฏสีเทาจางๆ ขึ้นมา

ความง่วง ความเย็นชา และเทวภาวะอันสูงส่งเหนือผู้ใด

“เฮ้อ...”

ชายคนนั้นลุกขึ้นนั่ง สีหน้าแย่สุดๆ

วินาทีต่อมา เขาก็ยกมือกุมหน้าอกอย่างแรง

“บ้าชะมัด!!!”

“ยางลบความทรงจำของฉัน!!!”