กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 344 มาถึงนครเชียนหลาน
"เฮ้อ ตลอดทางนี้ข้าต้องถูกคนเป็นใบ้ล้อมรอบไปหมดแล้ว"
ซีเหยากวงนอนแผ่บนเบาะนุ่มในรถม้าราวกับไร้กระดูก พลางพึมพำด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
จู่ๆ นางก็คิดถึงหนานชางเชวี่ยขึ้นมาบ้างแล้ว
อย่างน้อยที่สุดเจ้านั่นก็ยังคอยช่วยรับส่งมุกคุยกับนางได้
ขณะนี้ฝูซีกำลังพินิจแผนที่ดินแดนแถบตะวันตกเฉียงใต้ของเซียนโยว เมื่อพบว่ารอบนครเชียนหลานถูกโอบล้อมด้วยทิวเขาและพงไพร เมืองที่ใกล้ที่สุดก็ยังอยู่ห่างออกไปถึงสามพันลี้ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา
"เรื่องนี้หรือ..."
"เพราะเดิมทีนครเชียนหลานก็เป็นดินแดนที่ถูกทอดทิ้งน่ะสิ ทว่าที่นั่นไม่ได้ถูกเผ่ามนุษย์ทอดทิ้งหรอกนะ"
"เซียนบรรพกาลทอดทิ้งหรือ"