0290

⬢⬢⬢

ตอนที่ 290 เทาเที่ย จงกินมันเสีย

มุมหนึ่งของท่าเรือ

เมื่ออสนีบาตมหึมาผสานลงมา อสูรทั้งหลายล้วนพินาศ

ฟ้าคำรนคำราม สายฟ้าฟาดกระหน่ำระลอกแล้วระลอกเล่า กั้นเหล่าอสูรที่กระโจนเข้าฉีกกัดไว้ภายนอกค่ายกลใหญ่จนสิ้น

ภายในเขตแดนดับสูญ ไม่มีอสูรใดกล้าเข้ามาใกล้อีก

เสิ่นหนิงฉวยโอกาสเหลือบมองไปยังพื้นที่ที่ฝูซีอยู่ พบว่านางผู้เดียวก็รักษาที่ตรงนั้นไว้ได้

เจตจำนงกระบี่อันมหึมานั้น กลมกลืนดั่งธรรมชาติบังเกิด ทั้งยังเปี่ยมด้วยความสง่างาม

สิ่งนี้ทำให้เสิ่นหนิงยิ่งสงสัยในที่มาของฝูซี

“ครืน!”