0148

⬢⬢⬢

ตอนที่ 148 ข้ามีใจเสน่หาต่อเจ้า

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ความยึดติดที่เซียวฉีเฝ้าขอแต่ไม่ได้มา เผชิญความทุกข์ระทมทรมานมาเนิ่นนานหลายปี ในที่สุดก็ผ่อนลมหายใจลงได้เสียที

เขารู้สึกว่า ตกสู่มาร ช่างดียิ่งนัก

ฝูซีนิ่งอึ้งไป

......มีใจเสน่หาต่อนางงั้นหรือ?

นางรู้สึกเพียงน่าขันสิ้นดี

ความรู้สึกพึ่งพาอาศัยในวัยเยาว์ที่ไร้เดียงสา เลอะเลือน และล้มลุกคลุกคลาน บัดนี้กลับได้รับคำตอบรับหลังจากผ่านพ้นไปหลายปี

แต่นางไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

ฝูซีเอ่ยปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน "อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่จำเป็นแล้ว"