0112

⬢⬢⬢

ตอนที่ 112 ข้าจะจากไปแล้ว

“ไฉนนางจึงไม่ปรากฏกาย”

ผู้อาวุโสกระบี่พาดกระบี่ไม้ไผ่ในมือไว้เบื้องหน้า ฝ่ามือสั่นสะเทือนพลังวิญญาณคราหนึ่ง

ชั่วพริบตานั้นสายลมพลันกรรโชกไผ่ไหวเอน ใบไผ่ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า ใบไผ่อันอ่อนนุ่มถูกพลังวิญญาณกระตุ้นเร้าจนกลายเป็นคมมีดไผ่อันแหลมคมกลางอากาศ

ปลายกระบี่ไม้ไผ่ชี้ตรงไปยังซีเสวียนซาง คมมีดไผ่ที่ลอยค้างหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศพุ่งซัดเข้าใส่พร้อมกับประกายกระบี่ที่ผู้อาวุโสกระบี่ตวัดฟาดฟัน

“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง——”

ซีเสวียนซางหลบประกายกระบี่สายนี้ คมมีดไผ่เหล่านั้นล้วนตกใส่ป่าไผ่ด้านหลังของเขา ไผ่เขียวชอุ่มล้มระเนระนาดทีละต้น

ผู้อาวุโสกระบี่ที่เมื่อครู่ยังเผยท่าทีอ่อนแอดูล้าโรย ทว่ายามนี้กลิ่นอายกลับพุ่งทะยาน สายลมรอบกายยามพัดผ่านข้างตัวเขาราวกับกลั่นตัวเป็นปราณกระบี่ที่มีตัวตนจริง