0107

⬢⬢⬢

ตอนที่ 107 สัตว์โอสถ

ฝูซีกุมกระบี่เหิงชางแน่นโดยไม่ขยับ

นางทอดมองคนทั้งสองตรงหน้าที่ผสานกลมกลืนกันราวกับภาพวาด

อาภรณ์สีดำนิลหลอมรวมเข้าไปในโครงกระดูกขาวโพลน ไท่จิ่นกอดโครงกระดูกร่างนั้นไว้แน่นด้วยความอ่อนโยนและอาลัยอาวรณ์

ฝูซีเอ่ยถาม "ภายใต้อสนีบาต สรรพสิ่งล้วนดับสูญ พวกท่านแน่ใจแล้วหรือ"

หลัวอวี่พยักหน้า

ในน้ำเสียงอันอ่อนโยนของนางเปี่ยมด้วยความมีเหตุผลและสงบเยือกเย็น "เดิมทีพวกเราก็ไม่มีชาติหน้าอยู่แล้ว ขโมยเวลาของแดนลับมานับหมื่นปี การสลายไปเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นการให้คำตอบแก่ผู้คนในเมืองหลัวเซิงแล้ว"

"......เจ้าบรรลุถึงขั้นแปรเทพแล้ว พลังวิญญาณมีเงาร่างของอสนีสวรรค์อยู่เสี้ยวหนึ่ง"

ไท่จิ่นยอมประนีประนอมอย่างสิ้นเชิง