0097

⬢⬢⬢

ตอนที่ 97 ไม่มีใครแย่งชิงกระบี่ประจำชะตาของเจ้าไปได้

“……ฝูซี?”

ซีเสวียนซางมองดูเรือนพักแปลกตาตรงหน้า ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกเลื่อนลอยอยู่บ้าง

เหนือศีรษะฟ้าโปร่ง ลมเฉื่อยพัดผ่านเบาๆ เขาได้ยินเสียงล้อรถม้าบดไปบนพื้นนอกเรือน เสียงฝีเท้าจังหวะไม่สม่ำเสมอของผู้คนสัญจร และเสียงร้องเร่ขายของของพ่อค้าแม่ค้าแว่วมาเลือนราง

“พวกเราน่าจะอยู่ในเมืองหลัวเซิงเมื่อหนึ่งพันปีก่อน”

ร่างเงามายาของฝูซีผุดขึ้นเคียงข้างเขา สีหน้าเคร่งขรึม

หลังจากพวกเขาเข้ามาในแดนลับก็ถูกเคลื่อนย้ายมายังเรือนแห่งนี้ นางเพิ่งจะใช้จิตเทวะตรวจดูเมื่อครู่ จึงพบว่าพวกตนอยู่ในเมืองหลัวเซิงที่หายสาบสูญไปในชั่วข้ามคืนเมื่อหนึ่งพันปีก่อน