เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 335 พรหมลิขิตย่อมพาให้พบกัน
เซียวมู่เซิงเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง รถอีกคันที่เหมือนกับของเขาจอดอยู่ไม่ไกล
เป็นคนของเขา ดูเหมือนจะสืบมาถึงหมู่บ้านนี้แล้วเหมือนกัน
เขาหันไปมองข้าง ๆ อย่างไม่ตั้งใจ สบตากับพวกป้า ๆ ที่กำลังนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
หลังจากสบตากันอยู่ไม่กี่วินาที คิ้วของเขาก็กระตุก ก่อนจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี
เด็กชายปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วร้องเรียกเขาอย่างอารมณ์ดี “ไปกันเถอะพี่ใหญ่ ตรงนั้นคือหน่วยข่าวกรองประจำหมู่บ้านของเรา”
พูดจบยังแกล้งเสริมอีกประโยค “ไม่ต้องห่วงนะพี่ใหญ่ พวกเธอต้องนินทาพี่แน่”
เซียวมู่เซิงถูกหยอกจนหัวเราะ ดวงตาโค้งขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วเปิดประตูรถลงไป
เด็กชายเดินอยู่ข้างเขา พอผ่านหน่วยข่าวกรองประจำหมู่บ้านก็เชิดหน้าอกเดินอย่างผึ่งผาย ไม่มีท่าทีเขินอายแม้แต่น้อย
ราวกับแม่ทัพที่เพิ่งคว้าชัยชนะมา