กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 รักแม่ดุจเลี้ยงบุปผา
เห็นว่าทั้งน้ำตาที่เพิ่งหยุดจะไหลลงมาอีก เวินโย่วก็รีบปลอบเธอ
“ไม่ใช่ความผิดของชิงชิงหรอก ก็ไม่ใช่หนูอยากหลงทางนี่”
เธอพบว่าชิงชิงขอเพียงเห็นกรอบรูปก็จะร้องไห้ จึงหยิบกรอบรูปมา
ยืนอยู่ข้างหลังยัยขี้แยตัวน้อย ใส่เข้าไปในกระเป๋าเป้ของเธอ
“ต่อให้แม่ของเธอผอมลง ก็ต้องสวยแน่นอน”
เห็นดวงตาของเธอร้องไห้จนแดงหมดแล้ว เวินโย่วก็ตบหลังเธอเบา ๆ
“อีกอย่างเธอเก่งขนาดนั้น ครอบครัวฉันทั้งบ้านพูดว่าเธอเก่งมาก
เธอต้องทำให้แม่ของเธอกลายเป็นสวยได้แน่นอน”
ชิงชิงเงยหน้าขึ้น มองเธอด้วยน้ำตาคลอ เสียงอ้อนเด็กสั่นเครือ ไม่มั่นใจในตัวเองเลย