เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 สร้อยคอนั้นเป็นของฉัน
นิสัยของเขาแต่แรกก็มีความอิจฉาริษยาคนรวยอยู่ในตัว พอรู้สึกว่าตัวเองถูกพวกมีเงินเหล่านี้ดูถูก อารมณ์แบบนั้นก็พุ่งถึงขีดสุด
ภาพวาดนั้นเป็นสมบัติสืบทอดประจำตระกูลของเขา สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษรุ่นแล้วรุ่นเล่า แต่เยว่ตู้ไถคนโง่นี่กลับพูดอยากได้ก็ฉีกกินมันไปเฉย ๆ
พวกมีเงินไม่ยอมให้เขามีวันดี งั้นวันนี้ใครก็อย่าคิดมีวันดี!
เขาตัดใจให้ขาด หันตัวกลับอย่างกะทันหัน ยื่นมือไปคว้าเด็กหญิงตัวเล็กที่เพิ่งเล็งไว้ก่อนหน้า ด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ ดึงมาขวางตัวเองไว้
มือหนึ่งบีบคอเด็ก อีกมือหนึ่งจับเสื้อผ้าของเธอแน่นจากด้านหลัง
เขาตาแดงก่ำตะโกนใส่เหล่าแขกที่ตกใจกลัวว่า “ทุกคนอยู่นิ่ง ๆ ไปเลย! ใครขยับเมื่อไหร่ ฉันบีบคอมันตายเมื่อนั้น!”
“เอาภาพของฉันออกมาคืนให้เดี๋ยวนี้! ฉันต้องการภาพของฉัน!”
เสียงกรีดร้องรัวของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากกลางฝูงชน คุณนายเสิ่นตามืดมิด ทรงตัวไม่อยู่ก็ล้มลงไปในอ้อมแขนของสามี
“หร่วนหร่วน!”