กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 78 จาริกแสวงบุญ
ลมยามค่ำคืนเย็นเล็กน้อย พัดใบไม้ไหวเกิดเสียงซ่า ๆ
นอกจากเสียงร้องของสัตว์ไม่ทราบชนิดในป่าแล้ว ก็มีเพียงเสียงย่ำเท้าและใบไม้แห้งเสียดสีกัน
ไม่รู้ว่าเดินลึกเข้าไปนานเท่าไร ตอนฟู่ซือหวยหันกลับไป เขามองเห็นเพียงแสงไฟอ่อน ๆ อยู่หลังเงาต้นไม้
แสงไฟฉายส่องไหว เขาเห็นศาลาเล็ก ๆ อยู่ด้านหน้าเยื้องไปทางขวา
เขาเหยียบทางเดินอิฐเขียวใต้เท้าแล้วเดินเข้าไป
“พ่อ~” เสียงอ่อนเยาว์ของเด็กหญิงชัดเจนเป็นพิเศษในความเงียบ
“อืม”
ฟู่ซือหวยก้มมองเธอ เมื่อเห็นว่าปากของชิงชิงถูกเสื้อผ้าบัง จึงกดเสื้อคลุมขนนุ่มลงเล็กน้อยอย่างใส่ใจ
“มีอะไร?” น้ำเสียงเขาแหบต่ำ ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ท่ามกลางรัตติกาล